Schilderijen van Marijke

Mijn tong gaat ervan in de knoop als ik haar achternaam probeer uit te spreken. Dus ik vraag haar hoe ik het moet uitspreken. Ach mens, zegt ze lachend, veel te moeilijk. Zeg maar Marijke want zo heet ik ook.

Net de pensioengerechtigde leeftijd bereikt en de diagnose kanker. Ondanks alle behandelingen gaat ze steeds harder achteruit. Thuis kon haar niet meer de zorg gegeven worden die ze nodig had dus kwam Marijke tijdelijk naar het verpleeghuis. Ze vindt het er vreselijk maar heeft een vrolijk karakter en probeert er het beste van te maken.

Helaas wordt Marijke steeds zieker en hoe graag ze het ook zou willen, de artsen kunnen niets meer voor haar doen behalve pijnbestrijding. Ook nu blijft Marijke positief en vraagt haar familie om persoonlijke spulletjes zodat haar kamertje een klein beetje thuis zal lijken.

Vol trots laat ze mij een schilderijtje zien wat ze ooit zelf gemaakt heeft. Thuis heb ik er nog meer die wil ik hier allemaal ophangen, zegt ze. Drie dagen later heb ik nachtdienst. Marijke is die dag niet meer aanspreekbaar geweest en het einde van haar leven lijkt in zicht.

Samen met mijn collega verzorg ik haar, we draaien haar op haar zij. Marijke reageert nergens meer op. Ineens zie ik meerdere schilderijen. Duidelijk allemaal door haar gemaakt. Ik leg mijn hand op haar schouder en zeg: Marijke, ik zie allemaal schilderijen hangen. Wat fijn dat het gelukt is ze allemaal hier te krijgen. Ze opent haar ogen en kijkt me met een mooie glimlach aan om vervolgens weer weg te zakken.

Mijn collega en ik kijken elkaar met tranen in de ogen aan. Wat een mooi moment. ❤️ Ik veeg een plukje haar bij Marijke uit haar gezicht en wens haar in gedachten in heel goede reis. Heel zachtjes lopen we de kamer weer uit. Onze blik nog heel even op de mooie schilderijen.