Mes in mijn rug! 

Kan iemand even dat mes uit mijn rug en uit die van mijn collega’s halen? 

De afgelopen jaren heb ik de investeringen in de zorg minder en minder zien worden. De VVD met meneer Rutte probeerden de economie te redden en daar werden vele verpleeg en verzorgingshuizen de dupe van. Het waren keuzes die ze heel goed konden verwoorden en die misschien best begrijpelijk waren als je ze van verschillende kanten belicht. 

Maar dan nu in verkiezingsstrijd zeggen dat RESPECTVOLLE EN LIEFDEVOLLE verzorging in Nederland NORMAAL moet zijn? Uitspraken die meneer Rutte zegt terwijl hij leuk lachend op zijn hurken naast oude medemensen in een rolstoel zit. 

Waar was je de afgelopen jaren toen we vanuit de zorg onze zorgen uitten en de noodklok luiden? Had je toen je gezicht niet moeten laten zien en kijken of er mogelijkheden waren het niet zover te laten komen? 

2 miljard beloof je in de zorg te steken? Wat ga je daarmee oplossen? Personeel is weg. Ontslagen vanwege bezuinigingen of weg gerend omdat ze het niet meer aankonden iedere dag te moeten zien dat je niet kan doen wat je voor iemand wilt of zou moeten kunnen doen. 

De tranen staan in mijn ogen. Het werk in verpleeghuizen is zo verschrikkelijk mooi en dankbaar maar zo stuk gemaakt vanwege regels en bezuinigen. 

Dus de uitspraken die nu in verkiezingsstrijd worden gedaan voelen echt als een mes in mijn rug! En ik weet zeker dat er heel veel met mij dit zo ervaren! 

Dit doet PIJN!! 😢

(Zie hieronder de tekst van de VVD)

vvd.nl/ouderenzorg

Contact voor heel even 

Daar zit ze dan, aan tafel bij het raam. Ogenschijnlijk niets aan de hand. Ziet er fit uit voor haar 70 jaar. In haar kamer is het gezellig gemaakt met foto’s van kinderen en kleinkinderen. Tegen de wand staat een antieke klok. 

Onder haar handen ligt een krant. Ze strijkt het glad en verfrommelt de voorste pagina. Dit verraadt haar achteruitgang. Deze zo fit uitziende dame heeft een vorm van dementie. Steeds minder begrijpt ze van de dingen om haar heen. Herkent familie niet meer en weet veel handelingen niet meer uit te voeren. 

Als de verzorgende haar wil helpen met douchen en aankleden begrijpt ze vaak niet het hoe en waarom. De uitleg zegt haar niets meer. Werkt daardoor vaak tegen en zegt dat ze het niet wil. Het is een uitdaging voor de verzorgende om het toch voor elkaar te krijgen dat mevrouw weer netjes in de kleren zit. 

Dementie wat een vreselijke iets is dat toch. Niet meer weten wie de mensen om je heen zijn, niet snappen wat ze van je willen, ook niet als ze het beste met je voor hebben.Argwanend kijken naar wie er nu weer je kamer in komt lopen en je naam kent. 

Ik kom tegen de ochtend bij mevrouw langs om te controleren of mevrouw verzorging nodig heeft. Zoals altijd houdt ze haar dekbed stevig vast. Ik buig me voorover, mijn haar valt voor mijn ogen. Ze lacht en strijkt de lokken uit mijn gezicht. We hebben echt contact voor heel even. Wat een mooi moment. 

En met tegelijk een glimlach en tranen in mijn ogen loop ik zwaaiend haar kamer uit. “Dag hoor!”, zegt ze en zwaait terug. 

  

Mevrouw Z zorgt ook voor mij

Mijn avonddienst is net begonnen en na de overdracht loop ik mijn eerste ronde in het verpleeghuis op de somatische afdeling. Als ik de kamer van mw Z inloop begroet ze me met een lach en wijst ze me op een boek op haar nachtkastje. Deze heeft ze net uit en is echt iets voor mij zegt ze. 

Ik pak het boek op, bekijk de omslag en lees de achterkant. Ik maak er uit op dat het een boek is met een beetje absurde humor. Mw Z kent me goed en het gebeurt wel vaker dat ze een boek voor me te leen heeft. Ze heeft het dan eerst zelf met enige moeite gelezen. Een boek vasthouden is best zwaar voor haar maar ze geniet zo van de woorden, zinnen en verhalen dat ze daar alles voor over heeft. 

Ik help haar uit bed met de tillift en breng haar naar het toilet. Daarna kam ik haar haar, doe haar gehoorapparaten in haar oren en poets haar bril schoon. Het is fris dus help ik haar ook nog in een vestje. Allemaal dagelijkse, voor ons normale dingen die mw niet meer zelf kan. Ze is afhankelijk van anderen om dit voor haar te doen. 

Ze is blij met bekende gezichten maar ze treft ook vaak onbekenden, uitzendkrachten, die maar voor 1 dag of avond komen helpen. Mw klaagt hier nooit over maar aan haar blijdschap, als ze een bekend gezicht haar kamer in ziet lopen, merk je hoe belangrijk dat voor haar is. “Fijn dat je er bent, breng jij mij vanavond ook naar bed?” Die bevestiging en zekerheid zou ik haar graag geven maar helaas kan ik dat niet.  

Ik rijd mevrouw in haar rolstoel naar de huiskamer, schenk een kop thee in haar speciale beker en geef haar het boek aan wat ze nu aan het lezen is. Ik beloof haar het boek wat op haar kamer ligt mee te nemen en te lezen. En zoals dat meestal gaat zal ik iedere dag vertellen wat ik heb gelezen en wat ik ervan vond. 

De komende dagen lachen we samen om het boek. Ook als ik “aan de andere kant” werk loop ik even langs. Ze heeft het bij het juiste eind. Het boek is echt wat voor mij. En we herhalen samen de grappen. En als ik haar kamer uitloop dan krijg ik steevast te horen: “Vergeet je niet je snoepje uit de trommel te pakken?” 

Een week later heb ik nachtdienst, het boek heb ik uit en leg het zachtjes terug op haar kamer met een briefje erbij voor haar. Halverwege de nacht is ze wakker, wil nog even weten hoe ik het einde van het boek vond en valt dan met een glimlach in slaap. 

De volgende nacht is mevrouw nog wakker als ik mijn ronde loop. “Doe mijn kastje eens open en kijk even op de onderste plank.” Ik zie daar een klein doosje met mijn naam er op. In het doosje zitten twee bonbons. Mevrouw kijkt me stralend aan vanuit haar bed. Die zijn voor jou gewoon omdat je altijd vrolijk bent en ik blij word als je er bent. 

Emotionele muts als ik ben moet ik even mijn tranen wegslikken. Ik doe “gewoon” mijn werk en deze vrouw is afhankelijk van de hulp van anderen. En toch zorgt ze voor mij. Dit betekent veel meer voor me dat mevrouw ooit heeft kunnen vermoeden. 

Die nacht huppel ik over de gang en wat er ook gebeurt mijn humeur kan echt niet meer stuk.