Hart voor de zorg

Vandaag geniet ik van mijn vrije dag. Heb veel gewerkt de laatste tijd en mijn diensten waren op allerlei vlakken hectisch. Dus ik ben moe en mag even een week bijkomen. Ga je nog wat leuks doen?,vroegen mijn collega’s. Eh ja op de bank hangen en een boek lezen, was mijn antwoord. Dat zegt wel iets over de mate van vermoeidheid. 

3 jaar geleden stapte ik de zorg weer binnen na een aantal jaar afwezigheid. Deze afwezigheid was geen vrijwillige keuze dus mijn hart maakte een sprongetje toen ik de kans kreeg terug te keren als verpleegkundige. Hoewel het soms heel zwaar kan zijn is dit het mooiste beroep wat ik kan bedenken. 

In plaats van met een boek op de bank hang ik vandaag voor de tv. En zie een aflevering van “Bezieling in de zorg” met daarin een oud-verpleegkundige van 76 die een dag terug de werkvloer op gaat. De verpleegkundige waar ze die dag bij meeloopt hoor ik zeggen: “Je moet, als verpleegkundige, af en toe het lef hebben om tijd te besteden aan de patiënt en de pieper en de administratie even te laten voor wat het is.” 

Oh wat slaat ze hiermee voor mij de spijker op zijn kop. Want ja lef moet je zeker hebben in deze tijd als je de tijd die je hebt aan de patiënt, cliënt of bewoner besteedt. Want er zijn zoveel door de overheid opgelegde regels dat er vaak niet meer gekeken wordt hoe lief, oplettend en zorgzaam je bent maar of de mappen in orde zijn. Gelukkig voor mij heb ik daar in mijn huidige functie niet veel verantwoordelijkheid meer voor maar zie collega’s strubbelen want het is nogal wat om binnen de tijd die een dienst heeft zowel de bewoners goed en liefdevol te verzorgen als ook nog te voldoen aan de administratieve eisen. En oh ja vergeet de pieper of telefoon niet die ook nog de hele dag door gaat. 

De oud-verpleegkundige laat zien dat het contact met de patiënt voor haar het belangrijkst is en toont waarom zij ooit in dit beroep is gaan werken. De liefde voor mensen welke het hart voor de zorg moet zijn. Persoonlijke aandacht welke ervoor zorgt dat de patiënt zich geliefd en mens voelt. 

En dat is de manier waarop ik het wil doen. Als ik naar de reacties kijk van cliënten en bewoners dan denk ik dat ik het best goed doe. In ieder geval doe ik mijn werk echt met liefde. En wat fijn is dat ik heel veel collega’s om me heen heb die dat ook doen. En dat er veel tijd wordt besteed aan aandacht, vrolijkheid en soms zelfs knuffels voor de cliënt. En met die mappen? Gelukkig mogen we elkaar daarbij helpen. En als ik daaraan denk, voel ik me gelijk minder moe. Nog een paar dagen en dan mag ik weer! 

De link naar de aflevering van “Bezieling in de zorg” plaats ik hieronder omdat het mooi is te om te zien dat ondanks alle veranderingen in de zorg het hart voor de zorg nog steeds het allerbelangrijkste is. 

http://www.npo.nl/bezieling-in-de-zorg/01-09-2015/RKK_1673044