Loodzwaar jaar

Vanmiddag las ik in de krant dat er geen geld is voor de beloofde zorgbonus van €500. Het voelt als verraad. Het was zo’n zwaar jaar. Hoeveel meer wil dit demissionair kabinet nog doen om ons zorgmedewerkers in de kou te laten staan?

Afgelopen weken sprak ik een aantal leerling verpleegkundigen. Centraal staat hoe zij het afgelopen jaar in de zorg hebben beleefd. Hoe was het om leerling verpleegkundige te zijn en te dealen met de zorg voor Covid patiënten.

Allemaal zeggen ze dat het goed gaat. Maar ik zie een gelaten houding. Ik zie de pijn in hun ogen. De wallen onder de ogen vertelt mij dat het loodzwaar is geweest. Dus vraag ik verder. Wat heb je meegemaakt? En dan komen de verhalen waarbij ik het moeilijk vind mijn emoties te bedwingen.

“Ik werkte het afgelopen jaar als eerste jaars leerling op een pg afdeling. Dit is een afdeling voor mensen met dementie. Ineens was daar covid. Bijna alle bewoners werden ziek. Collega’s werden ziek, ik niet. Dus stond ik op een gegeven moment bijna alleen op de afdeling. Ik zorgde zo goed mogelijk voor de bewoners maar de een na de ander ging dood. Ik was bang voor mijn werk eigen gezondheid en bang dat ik niet op de juiste manier voor de bewoners zou zorgen. De vraag of ik wel in de zorg wilde werken zat de hele tijd in mijn hoofd. De gediplomeerde collega’s die ook nog werkten liepen zichzelf ook voorbij omdat vooral de emotionele werkdruk enorm hoog was. Dus ik wilde hen ook niet opzadelen met mijn emoties. En als ik heel eerlijk ben ga ik nog steeds gewoon maar door. Tijd voor de verwerking is er nog niet.”

En een derdejaars leerling vertelt: “Ik liep afgelopen jaar stage op een afdeling in een verpleeghuis. Ik kende de bewoners al goed toen Corona uitbrak. Binnen no-time waren alle bewoners besmet met Covid. Ik rende rond als een kip zonder kop in dat hete pak met het ffp masker op mijn gezicht. Ik zag bewoners steeds zieker worden. Ze hadden het zo benauwd. En ik kon ze niet helpen. Kon alleen af en toe een hand vasthouden maar daarna weer verder rennen naar de volgende bewoner. Hopend dat het je lukte hen wat te laten eten en drinken. Maar door de benauwdheid was dat heel erg moeilijk. Ik zag collega’s huilen boven hun maskers. Tijd voor opdrachten was er niet. Vanwege zieke collega’s werd ik volledig op de werkvloer ingezet. Soms stond ik op diensten met alleen uitzendkrachten. Ik was dan de enige die de bewoners kende. Die verantwoordelijkheid drukte zwaar op mijn schouders.”

Ze stopt met praten, ik zie de tranen in haar ogen. Haar gezicht staat somber. Ik vraag haar of ze haar opleiding nog ziet zitten. Ze antwoord volmondig ja maar voegt daar aan toe. Als we nog een keer in zo’n situatie komen als afgelopen jaar stop ik ermee. De zorg is al heel erg zwaar maar met covid niet meer te doen.

Dus als we meer zorgmedewerkers willen opleiden, willen behouden zodat we in het vervolg meer bedden kunnen bemannen neem ons zorgmedewerkers dan eindelijk eens serieus.