Geen andere keus, ze moet thuis wonen.

Daar zit ze dan in een rolstoel, haar arm in een sling en een been op een voetsteun. Met haar andere arm kan ze zichzelf met de rolstoel een beetje voortbewegen door de gang van het revalidatiecentrum. Vanmorgen is ze geheel geholpen met wassen en aankleden want ze kan het zelf niet meer al heeft ze er nog zo hard voor geoefend. Alleen haar haar kammen en tanden poetsen lukt nog zelf.

Na maandenlange revalidatie is het duidelijk. Mevrouw kan niet voor zichzelf zorgen. Zelfstandig lopen of naar het toilet gaat niet. Mevrouw probeert dat weleens maar het is niet veilig en mevrouw valt dan.

Haar man, ook niet in goede gezondheid, komt iedere dag langs. Hij is niet in staat voor zijn vrouw te zorgen en hun huis kan niet worden aangepast. Daarbij heeft mevrouw echt 24 uur zorg nodig. De hersenschade heeft gezorgd voor gedragsverandering.

Dus wordt er bij het CIZ een indicatie aangevraagd om opgenomen te worden in het verpleeghuis. Na enige tijd komt het antwoord.

De aanvraag wordt afgewezen. Mevrouw heeft nog eigen regie en kan hulp inroepen als dat nodig is.

Eigen regie, hulp inroepen wanneer nodig.

Als dit de basis is waarop men geen indicatie krijgt voor verblijf in verpleeg- of verzorgingshuis dan snap ik werkelijk niet meer waarom we in ons verpleeghuis een oproepsysteem hebben. Waarom onze doelstelling is om mensen zoveel als mogelijk de eigen regie te laten behouden snap ik dan ook niet meer.

Uiteraard is er een bezwaar ingediend maar die wordt afgekeurd heeft het CIZ aan meneer verteld. En wat kunnen wij doen? Mevrouw naar huis laten gaan omdat haar plek bij ons niet betaald zal worden.

Thuiszorg regelen, die twee hooguit drie keer per dag langs kunnen komen. Mw zal voor de nacht incontinentiemateriaal moeten dragen omdat niemand haar een po kan komen geven als zij in de nacht moet plassen. Overdag zal ze zelf proberen naar het toilet te gaan en ze zal vallen om zo binnen de kortste keren aangeboden te worden door de huisarts voor een crisisplek omdat het thuis wonen absoluut niet gaat.

Het was aan mij om aan mevrouw en meneer te vertellen dat ze hier niet mag blijven. Dat ze slachtoffer zijn van het systeem wat door onze regering bedacht is. Ik heb er buikpijn van. Maar wij kunnen niet anders. En wat zeggen zij huilend tegen mij? Bedankt voor alles, jullie hebben zo je best gedaan. Ik slik mijn tranen weg. Ik denk alleen maar hele lelijke woorden en blijf stil.

Met toestemming van meneer en mevrouw deel ik dit verhaal. Onbegrijpelijk dat ons zorgstelsel zo werkt.

Delen wordt gewaardeerd.

2 thoughts on “Geen andere keus, ze moet thuis wonen.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s