De kluts kwijt

Gebogen achter haar rollator loopt ze door de gang. Bang, onrustig kijkt ze om haar heen. Jans is haar naam. Ze woont al een tijdje in dit verpleeghuis op de gesloten afdeling wegens dementie. 

Jans kan niet slapen en loopt dan de gang op, op zoek naar een verzorgende die haar kan vertellen dat alles veilig is, het nog geen ochtend is en dat ze nog even mag slapen. Meestal gaat ze dan terug naar haar kamer maar vandaag is het iets anders. 

Ik vertel haar dat het pas half 5 is en echt nog te vroeg om op te staan. Ze leunt tegen de muur en kijkt me verward aan. “Wat moet ik dan?”, vraagt ze me. “Ga nog maar even terug naar bed Jans”, zeg ik tegen haar. Waarop ze reageert met “ik weet het niet meer, ik ben helemaal de kluts kwijt”.

Nou kom op Jans dan gaan we de kluts zoeken, loop maar met me mee. Ze kijkt me aan en ik zie een lach op haar gezicht verschijnen. Maar Jans dan moet je me wel even vertellen hoe een kluts eruit ziet want dat weet ik niet. Lachend antwoord ze dat ze dat ook helemaal niet weet. Tja dat wordt dan moeilijk zoeken. 

Ik zeg dat het net zoiets is als iemand bij de lurven pakken. Want  waar zitten je lurven? Hierop pakt Jans me stevig bij mijn arm en roept: “Die zitten hier hoor die lurven, voel maar “. Lachend lopen we verder naar haar kamer. 

Ze gaat op haar bed liggen en ik dek haar toe. “Nou Jans ga nog maar lekker even slapen dan ga ik even die kluts zoeken die je kwijt was.” Ze kijkt me vragend aan: “Kluts? Hoe ziet zo’n ding er uit?”

“Ik heb geen idee Jans, maar ik vind het vast voor je. Slaap lekker en tot morgen.” 

  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s