Knielend voor de brievenbus

De nacht is nog maar net begonnen als ik gebeld word door de alarmeringslijn. Meneer F. heeft op zijn alarmknop gedrukt. Bij de alarmeringslijn weten ze niet wat er aan de hand is maar door de spreek-luisterverbinding hoorden ze meneer om hulp roepen. 

Snel rond ik de zorg af bij de cliënt waar ik op dat moment ben en stap weer in de auto. Na 10 minuten sta ik bij meneer F voor de deur. Ik zoek de code van het sleutelkastje op en loop naar de voordeur. Door mijn zaklampje ziet meneer dat iemand zijn tuin in loopt en ik hoor hem roepen. Ik ga ervan uit dat meneer gevallen is en roep vanachter de deur dat ik er ben en dat ik de sleutel pak om naar binnen te komen. 

Ik druk de cijfers van de code in en doe het kastje open, pak de sleutelhanger en zie tot mijn schrik dat er geen sleutel meer aanhangt. Meteen voel ik een lichte paniek en gaan alle radertjes in mijn hoofd draaien. Wat nu? 

Ik schijn met mijn zaklampje door de brievenbus om te kijken of ik meneer kan zien liggen. Ik hoor hem praten en speur de vloer van de gang af omdat ik in de volle overtuiging ben dat meneer zich daar bevindt. Maar ik zie hem niet terwijl ik hem toch heel dichtbij hoor praten tegen me. 

Waar bent u vraag ik door de brievenbus en schijn met mijn zaklampje richting het geluid. Ruim een meter boven de grond zit meneer in de traplift. Enigszins verbouwereerd vraag ik of de lift het niet meer doet en meneer F. bevestigd dit. Ook de noodknop werkt niet meer. 

Voorzichtig vertel ik meneer dat ik niet naar binnen kan omdat de sleutel ontbreekt. Op de vraag of nog iemand anders een sleutel heeft antwoord hij: “Alleen ikke.” Dat antwoord bezorgt mij een lachkriebel en ik went me even af van de brievenbus. Als ik mezelf weer heb herpakt vertel ik meneer dat ik een oplossing ga bedenken en zo bij hem terug ben. 

Aan de voorkant zijn de ramen afgeschermd met rolluiken en ik loop naar de achterkant. Ook daar rolluiken voor de ramen en de achterdeur is op slot. Een contactpersoon is mij niet bekend dus er zit niets anders op dan de politie om hulp te vragen. Door de brievenbus vertel ik dit meneer en uiteraard is hij dit met me eens. 

De politie is er binnen een paar minuten en als ik de agenten vertel wat er aan de hand is heb ik moeite om mijn lachen in te houden. Wat een bizarre situatie. Agenten en ik in de voortuin en meneer, achter de brievenbus op het stoeltje van de traplift. Ook de agent, die door de brievenbus een praatje maakt met meneer, moet lachen. 

Omdat het geen levensbedreigende situatie is wordt er een slotenmaker gebeld om met zo min mogelijk schade het huis binnen te komen. Dat duurt een half uur voordat deze er is. Ik vertel meneer F. door de brievenbus wat het plan is. En stel hem nog wat vragen om er zeker van te zijn dat het goed met hem gaat. Ook vertel ik hem dat ik veel dingen meemaak maar dat ik dit nog niet eerder heb gezien. Lachend zegt hij: “Ik ook niet. Maar doe rustig aan, ik ga nergens heen.” Dan kan ik mijn lachen echt niet meer inhouden. Die arme man daar achter die deur hoog boven de grond en een verpleegkundige met een zaklampje op haar knietjes aan de andere kant van de brievenbus. Zoiets verzin je toch niet? 

Gelukkig is de slotenmaker echt ontzettend handig en is deur snel open. Meneer F. is zichtbaar ontzettend opgelucht dat we binnen zijn. Maar ja wat nu? De traplift doet echt helemaal niets meer. De stoppenkast wordt gecheckt maar daar zit het euvel niet. Een monteur van het liftbedrijf wordt gebeld maar er kan niet gezegd worden hoe lang het allemaal gaat duren. 

Inmiddels zit meneer al zeker 1,5 uur op dat stoeltje van de lift. Er moet iets gebeuren. Brandweer inschakelen? De agenten gaan in overleg. Dan vertellen ze dat er meerdere collega’s zijn opgeroepen om te komen helpen. Na 5 minuten komen er nog 4 grote agenten binnenlopen en wordt meneer met vereende krachten en enorme handigheid van de lift afgetild. 

Samen met meneer F. wacht ik nog op de monteur die een half uur later binnenkomt. De lift wordt voorzien van nieuwe accu en ja hij doet het weer! De monteur blijft op mijn verzoek nog even wachten tot meneer boven is. 

Ik help meneer, die zichtbaar vermoeid is na dit avontuur, naar zijn bed. En daarna ga ik snel de deur uit op naar de volgende oproep, lachend!  

  
    
 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s